In 1944, 75 jaar geleden, sloten werkgevers en vakbonden een groot sociaal akkoord. Dat moest ons beschermen tegen inkomensverlies en tegen armoede. Die sociale bescherming is een paradepaard van het naoorlogse West- en Noord-Europees sociaal model geworden. Terecht. Het werd de basis van de welvaartsstaat. Maar het model wordt al jaren aangevallen. Dat is zorgwekkend.
De scholieren en studenten voeren al weken actie voor een meer doortastend milieubeleid van onze politici. Met duizenden betoogden ze. Andermaal laten de (post-)millenials van zich horen. Dat geeft hoop. Weg met de karikatuur van jongeren die verslaafd zijn aan de smartphone, aan het computerscherm. Sommigen in de politiek worden hiervan zenuwachtig. Anderen proberen de
Nationale stakingen in ons land komen niet zo vaak voor. Het ongenoegen moet dan ook diep zitten eer de bedienden, arbeiders, mannen en vrouwen, alle beroepen en bedrijven samen het werk neerleggen in gemeenschappelijk vakbondsfront. Het is een gongslag van sociaal bewustzijn, van strijdvaardigheid voor een beter, kwaliteitsvol leven dat steeds meer bedreigd wordt door
Van 22 tot 25 januari gaat in het Zwitserse Alpendorp Davos de jaarlijkse hoogmis door van de plutocratie, de miljardairs en hun politieke muilezels. Zoals vorig jaar komt de internationale hulporganisatie Oxfam- solidariteit met haar ‘Davos-rapport’ over de groeiende sociale ongelijkheid tussen de superrijken en de rest van de bevolking, vooral als gevolg van onrechtvaardige